ஆயுதக் கிளர்ச்சி முதல் கடன் ராஜதந்திரம் வரை: இலங்கையில் பல்வேறு நெருக்கடிகளை இந்தியா முறியடித்தது எவ்வாறு?

தெற்காசியாவின் பூகோள அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்புச் சூழல், இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான புவியியல் அண்மை மற்றும் மூலோபாய பரஸ்பர சார்ந்திருப்பால் வரையறுக்கப்படுகிறது. வெறும் 30 முதல் 80 கிலோமீட்டர் அகலம் கொண்ட பாக் ஜலசந்தியின் கடற்பகுதியால் பிரிக்கப்பட்டுள்ள இந்த இரண்டு நாடுகளின் பாதுகாப்பு, ஸ்திரத்தன்மை மற்றும் இறையாண்மை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவாறு பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் (IOR) முக்கிய கடல்சார் வர்த்தகப் பாதைகளின் (SLOCs) சந்திப்பில் அமைந்துள்ள இலங்கைத் தீவு, மிக முக்கியமான கடல்சார் அமைவிடத்தைக் கொண்டுள்ளது. உலகின் பெருமளவிலான கச்சா எண்ணெய் மற்றும் கொள்கலன் (Container) வர்த்தகம் இலங்கைக் கடற்கரைக்குச் சில மைல்கள் தொலைவில் உள்ள கடல் பாதைகள் வழியே பயணிக்கிறது.

இந்த மூலோபாய அமைவிடத்தின் காரணமாக, இலங்கையின் பாதுகாப்பிற்கு ஏற்படும் எந்தவொரு அச்சுறுத்தலும்—அது ஆயுதமேந்திய குழுக்களால் ஏற்படுவதாக இருந்தாலும், வெளிநாட்டு ராணுவ விரிவாக்கத்தால் ஏற்படுவதாக இருந்தாலும் அல்லது உள்நாட்டுப் பொருளாதாரச் சரிவால் ஏற்படுவதாக இருந்தாலும்—இந்தியாவின் தேசியப் பாதுகாப்பு கட்டமைப்பை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. வரலாற்றுரீதியாக, தனது அண்டை தீவு நாட்டின் மீதான இந்தியாவின் மூலோபாய அணுகுமுறை இரண்டு முக்கிய கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்படுகிறது: முதலாவதாக, இலங்கை ஸ்திரமான, பிளவடையாத மற்றும் இறையாண்மை கொண்ட நாடாக இருப்பதை உறுதிசெய்வது; இரண்டாவதாக, இந்தியாவிற்கு விரோதமான வெளிநாட்டுச் சக்திகள் இந்தத் தீவில் ராணுவ, உளவு அல்லது பொருளாதார ஆதிக்கத்தை ஏற்படுத்துவதைத் தடுப்பதாகும்.

கடந்த நான்கு தசாப்தங்களில், இந்த அச்சுறுத்தல்களின் தன்மை கணிசமாக மாறியுள்ளது. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பாதுகாப்புத் தலையீடுகள் மரபுசாராப் போர்முறைகள், எல்லை கடந்த கிளர்ச்சிகள் மற்றும் ஆயுதமேந்திய ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சிகள் மீது கவனம் செலுத்தின. இருப்பினும், 21-ஆம் நூற்றாண்டில், அச்சுறுத்தல்கள் ராணுவப் பரிமாணத்தைத் தாண்டி, அபாயகரமான உள்கட்டமைப்பு கடன்கள், கடல்சார் கண்காணிப்பு மையங்கள், கடன்-பொறி ராஜதந்திரம் மற்றும் அமைப்பியலான அரசு வீழ்ச்சி எனப் புதிய வடிவங்களை எடுத்துள்ளன. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும், இந்தியா தனது பாதுகாப்பு உத்திகளை மாற்றியமைத்து—நேரடி ராணுவ வலிமை, உளவுத்துறை நடவடிக்கைகள், ராஜதந்திர அழுத்தங்கள் மற்றும் பில்லியன் கணக்கிலான பொருளாதார உதவிகள் மூலமாக—அச்சுறுத்தல்களை முறியடித்துப் பிராந்திய பாதுகாப்பை உறுதிசெய்துள்ளது.

இந்தியாவின் ‘அண்டை நாடுகளுக்கு முன்னுரிமை’ கோட்பாடும் பாதுகாப்பு கட்டமைப்பும்

2014-இல் முதன்மைப்படுத்தப்பட்ட ‘அண்டை நாடுகளுக்கு முன்னுரிமை’ (Neighbourhood First) கொள்கையின் கீழ், இலங்கை மீதான இந்தியாவின் அணுகுமுறை வணிகம், கலாச்சாரம் மற்றும் தொடர்பு ஆகிய மூன்று முக்கிய தூண்களை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இந்த ராஜதந்திர முன்னுரிமைகளுக்கு பின்னால் ஒரு முக்கியமான தேசிய பாதுகாப்புக் கோட்பாடு உள்ளது: புதுடெல்லி தெற்காசியாவின் கடல்சார் எல்லைகளைத் தனது சொந்த உட்புற பாதுகாப்பு மண்டலத்தின் நீட்சியாகவே கருதுகிறது.

இலங்கையில் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக் கோட்பாட்டின் முதன்மை நோக்கம், எந்தவொரு வெளிநாட்டுச் சக்தியும் இலங்கையின் நிலப்பரப்பையோ அல்லது கடற்பகுதியையோ இந்திய நிலப்பரப்பிற்கு எதிரான தாக்குதல் தளமாகவோ அல்லது உளவு சேகரிக்கும் மையமாகவோ மாற்றுவதைத் தடுப்பதாகும். இலங்கையில் இந்தியா தொடர்ச்சியாக எதிர்கொண்டு முறியடித்த அச்சுறுத்தல்களை மூன்று முக்கிய பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்:

• அ. மரபுசாரா மற்றும் கிளர்ச்சி அச்சுறுத்தல்கள்: இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் போது (1983–2009), ஆயுதமேந்திய குழுக்கள் பாக் ஜலசந்தியின் கடல் எல்லைகளைப் பயன்படுத்தி ஆயுதங்கள், எரிபொருள் மற்றும் ஆட்களைக் கடத்தின. இலங்கையிலிருந்து உருவான கடல்சார் பயங்கரவாதம், கடற்கொள்ளை மற்றும் சட்டவிரோத ஆயுத வர்த்தகம் ஆகியவை இந்தியாவின் தெற்கு மாநிலங்களின் (குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டின்) பாதுகாப்பிற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக உருவெடுத்தன. இந்தியாவின் ஆரம்பகால நடவடிக்கைகள் கிளர்ச்சிக் குழுக்களின் ஆயுதங்களைக் களைவதையும், கடல்சார் தடைகளை அமல்படுத்துவதையும், கடலோர வர்த்தகப் பாதைகளைப் பாதுகாப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.
• ஆ. பிராந்தியத்திற்கு வெளியே உள்ள சக்திகளின் ஆதிக்கம்: உலகளாவிய பூகோள அரசியல் கவனம் இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்தை நோக்கி நகர்ந்தபோது, வெளிநாட்டு வல்லரசுகள் இலங்கையில் ராணுவ மற்றும் மூலோபாயப் பிடிமானங்களை உருவாக்க முயன்றன. பனிப்போரின் போது காணப்பட்ட வெளிநாட்டு கடற்படை நடமாட்டம் முதல் நவீனகால உள்கட்டமைப்பு குத்தகைகள் வரை, திருகோணமலை மற்றும் ஹம்பாந்தோட்டை போன்ற இலங்கையின் மூலோபாய இயற்கை துறைமுகங்களில் வெளிநாட்டுச் சக்திகள் பிரத்யேக ராணுவ அணுகலைப் பெறுவதை புதுடெல்லி வெற்றிகரமாக முறியடித்துள்ளது.
• இ. சமூக-பொருளாதார மற்றும் நிறுவன சீர்குலைவு: நவீன பாதுகாப்புக் கோட்பாடு, ஒரு நாட்டின் பொருளாதார ஸ்திரமின்மை என்பது வழக்கமான ராணுவ அச்சுறுத்தல்களைப் போலவே ஆபத்தானது என்பதை அங்கீகரிக்கிறது. ஓர் அண்டை நாடு கடுமையான பொருளாதார வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கும் போது, அது அதிகார வெற்றிடங்கள், மனிதாபிமான நெருக்கடிகள் மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற அகதிகள் அலைக்கு வழிவகுக்கிறது. மிக முக்கியமாக, பொருளாதார நெருக்கடி ஒரு நாட்டை ஆபத்தான வெளிநாடுகளின் பிடிக்குள் தள்ளுகிறது. 2022-ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடியின் போது இந்தியா மேற்கொண்ட தலையீடு, விரோத எண்ணம் கொண்ட வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் பொருளாதார நெருக்குதல்களை முறியடிக்க நிதியுதவியை ஒரு மூலோபாய ஆயுதமாக எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதை நிரூபித்தது.

கடல்சார் பாதுகாப்பு அச்சு: முதன்மை கடல்சார் மையங்களைக் கட்டுப்படுத்துதல்

இலங்கையின் புவியியல் அமைப்பின்படி, அதன் முக்கிய கடல்சார் மையங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது மத்திய இந்தியப் பெருங்கடலின் வர்த்தக மற்றும் கடற்படைப் பாதைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குச் சமமாகும். இந்தியாவின் மூலோபாயம் மூன்று முக்கியமான கடல்சார் மையங்களைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது:

• கான்கேசன்துறை (KKS) துறைமுகம் (வடக்கு மாகாணம்): இலங்கையின் வடக்கு முனையில் அமைந்துள்ள கான்கேசன்துறை துறைமுகம், தமிழ்நாட்டின் கடலோரப் பகுதிக்கு மிக அருகில் உள்ளது. KKS துறைமுகத்தின் பாதுகாப்பையும் செயல்பாடுகளையும் பராமரிப்பது, இந்தியக் கடற்கரைக்கு அருகில் விரோதமான சக்திகள் இயங்குவதைத் தடுக்கிறது. KKS-இல் இந்தியாவின் தலையீடு—போருக்குப் பிந்தைய மறுசீரமைப்பு மானியங்களிலிருந்து வணிகத் துறைமுக நவீனமயமாக்கல் வரை—வடக்கு கடல்சார் பாதை நட்பு நாடுகளின் செல்வாக்கின் கீழ் இருப்பதை உறுதி செய்வதோடு, பிராந்திய வர்த்தகம் மற்றும் மக்கள் தொடர்பை ஊக்குவிக்கிறது.
• திருகோணமலை துறைமுகம் (கிழக்கு மாகாணம்): திருகோணமலை உலகின் நான்காவது மிகப்பெரிய இயற்கை ஆழ்கடல் துறைமுகமாகும். இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, இது நட்பு நாடுகளின் முக்கிய கடற்படைத் தளமாகச் செயல்பட்டது; இதன் மூலோபாய மதிப்பு இன்றளவும் குறையவில்லை. திருகோணமலை தொடர்பான இந்தியாவின் பாதுகாப்புக் கணக்கீடுகள் 1980-களிலிருந்தே தொடங்குகின்றன, அப்போது அங்கு வெளிநாட்டு ராணுவத் தளங்கள் அமைக்கப்படலாம் என்ற கவலைகள் எழுந்தன. திருகோணமலையை ஒரு கூட்டு ஆற்றல் மையமாக மாற்றுவதன் மூலமும், காலனித்துவ காலத்திய எண்ணெய் தொட்டி வளாகத்தைப் (Oil Tank Farm) பாதுகாப்பதன் மூலமும், சமூக-பொருளாதார உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலமும் வெளிநாட்டு கடற்படை ஆதிக்கத்தை இந்தியா முறியடித்தது.
• கொழும்பு துறைமுகம் (மேற்கு மாகாணம்): உலகின் மிகவும் பரபரப்பான மறுசீரமைப்பு (Transshipment) மையங்களில் ஒன்றான கொழும்பு துறைமுகம், இந்தியாவின் மொத்த மறுசீரமைப்பு சரக்குகளில் சுமார் 42 சதவீதத்தைக் கையாள்கிறது. கொழும்பு சர்வதேச கொள்கலன் முனையம் மற்றும் கொழும்பு போர்ட் சிட்டி திட்டத்தில் வெளிநாட்டுச் சக்திகள் 99 ஆண்டுகால குத்தகை மூலம் பெரும்பான்மை பங்குகளைப் பெற்றபோது, இந்தியாவின் விநியோகச் சங்கிலி பெரும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளானது. இந்த ஆதிக்கத்தைச் சமாளிக்க, இந்தியா தனியார் துறை (அதானி போர்ட்ஸ்) மூலம் மேற்கு கொள்கலன் முனையத்தில் (WCT) 51% பெரும்பான்மை பங்குகளைப் பெற்றது மற்றும் மசகான் டாக் ஷிப் பில்டர்ஸ் மூலம் கொழும்பு டாக் யார்டில் பெரும்பான்மை பங்கைப் பெற்று, நாட்டின் முக்கிய கடல்சார் மையத்தில் தனது நிலையை வலுப்படுத்தியது.

அச்சுறுத்தல்களின் மாறிய முகங்கள்: கிளர்ச்சி முதல் கடன்-பொறி ராஜதந்திரம் வரை

இலங்கையில் அச்சுறுத்தல்களை முறியடிக்க இந்தியா பயன்படுத்தும் கருவிகள் பூகோள அரசியல் மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளன. இந்தியாவின் தலையீட்டு உத்திகளின் பரிணாம வளர்ச்சியை மூன்று தனித்துவமான காலகட்டங்களாகப் பிரிக்கலாம்:

• காலம் 1: ராணுவ பலம் மற்றும் மரபுசாரா அச்சுறுத்தல் முறியடிப்பு (1980s–1990s): இந்த காலகட்டத்தில், அச்சுறுத்தல்கள் முக்கியமாக ராணுவ மற்றும் கிளர்ச்சி சார்ந்தவையாக இருந்தன. இந்தியா தனது ராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்தி—’ஆபரேஷன் பவன்’ திட்டத்தின் கீழ் இந்திய அமைதிப் படையை (IPKF) நிறுத்தியது, கடல்சார் கடத்தல்களைத் தடுத்தது மற்றும் மாலத்தீவில் வெளிநாட்டு கூலிப்படை ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சியை முறியடித்தது (‘ஆபரேஷன் காக்டஸ்’)—ஆயுதமேந்திய குழுக்களைக் கட்டுப்படுத்தி, இலங்கையின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாத்தது.
• காலம் 2: உள்கட்டமைப்பு ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ளுதல் (2000s–2010s): 2009-இல் உள்நாட்டுப் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, இலங்கைக்குள் வெளிநாட்டுக் கடன்கள் பெருமளவில் வந்தன, இது பெரிய அளவிலான உள்கட்டமைப்பு கையகப்படுத்துதல்களுக்கு வழிவகுத்தது. ஹம்பாந்தோட்டை துறைமுகம் 99 ஆண்டுகளுக்கு வெளிநாட்டு நிறுவனத்திற்கு குத்தகைக்கு விடப்பட்டது, இந்தியப் பெருங்கடலின் பாதுகாப்பு குறித்து புதுடெல்லியில் பெரும் எச்சரிக்கை மணிகளை அடித்தது. இந்தியா இதற்கு மூலோபாய உள்கட்டமைப்புகளுக்குப் போட்டியிடுவதன் மூலம் பதிலளித்தது: விமான நிலைய செயல்பாடுகளைப் பெற முயலுதல் (மத்தள மற்றும் யாழ்ப்பாண விமான நிலையங்கள்), துறைமுக முனையங்களைப் பெறுதல் மற்றும் இலங்கையில் வெளிநாட்டு உளவுக்கப்பல்கள் நிறுத்துவதைக் கடுமையாக எதிர்த்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டது.
• காலம் 3: பொருளாதார அரண் மற்றும் அவசரகால தலையீடுகள் (2020s–தற்போது): 2022-ஆம் ஆண்டைய இலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடி இருதரப்பு பாதுகாப்பு இயக்கவியலில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அந்நிய செலாவணி கையிருப்பு கரைந்து இலங்கை அரசு முற்றிலும் சீர்குலையும் நிலையை எதிர்நோக்கியபோது, பாரம்பரிய வெளிநாட்டுக் கடன் வழங்கிய நாடுகள் உடனடி உதவிகளை வழங்க முன்வரவில்லை. ஒரு நாட்டின் வீழ்ச்சியானது விரோத எண்ணம் கொண்ட வெளிநாட்டுச் சக்திகள் கொழும்பிற்கு நிபந்தனைகளை விதிக்க வழிவகுக்கும் என்பதை உணர்ந்த இந்தியா, இதுவரை இல்லாத வகையில் $4.5 பில்லியன் டாலர் நிதியுதவியை வழங்கியது. எரிபொருள், உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய மருந்துகளுக்கான கடன் வரம்புகள், செலாவணி பரிமாற்றங்கள் மற்றும் கடன் மறுசீரமைப்பு ஆதரவை வழங்குவதன் மூலம், இந்தியா இலங்கைப் பொருளாதாரத்தைச் சீராக்கியது. இதன் மூலம், பொருளாதார நெருக்கடியைப் பயன்படுத்தி கூடுதல் நிலப்பரப்பு அல்லது உள்கட்டமைப்புச் சலுகைகளைப் பெற வெளிநாட்டுச் சக்திகள் முயன்றதை இந்தியா வெற்றிகரமாக முறியடித்தது.

பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பின் எதிர்காலம்

இலங்கையில் இந்தியாவின் மூலோபாயம், வெறும் எதிர்வினை ராணுவ நடவடிக்கைகளிலிருந்து விலகி, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட பாதுகாப்பு மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பாக உருவெடுத்துள்ளது. இலங்கையைக் கூட்டு மின் கட்டமைப்புடன் இணைத்தல், கூட்டு ஆற்றல் மையங்களை உருவாக்குதல், முக்கிய துறைமுக முனையங்களைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் தேசிய நெருக்கடிகளின் போது நிதியுதவி வழங்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம், இலங்கையைத் தனக்கு எதிரான தளமாக மாற்ற வெளிநாட்டுச் சக்திகள் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை இந்தியா மீண்டும் மீண்டும் முறியடித்துள்ளது.

கொழும்பில் அரசியல் மாற்றங்கள் நிகழும் போதிலும்—உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புவாதம் மற்றும் பொருளாதார தேசியவாதத்தைக் கையாளும் புதிய தலைமைகள் பதவியேற்ற போதிலும்—பிராந்தியத்தின் முதன்மைப் பாதுகாப்புப் பொறுப்பாளராக இந்தியாவின் பங்கு தெளிவாகவே உள்ளது. இந்தத் தொடரின் அடுத்தடுத்த பகுதிகள், இந்தியா எவ்வாறு தனது தெற்கு எல்லையைப் பாதுகாத்து இலங்கையின் இறையாண்மையையும் உறுதிசெய்தது என்பதை விரிவாக ஆராயும்.

முக்கிய துறைகளில் இந்தியாவின் மூலோபாய தலையீடுகள்

கட்டுரையின் ஆசிரியர்

மகாலட்சுமி பையனூர் பாஷ்யம்
பாதுகாப்பு விவகாரங்கள் ஆய்வாளர்