அரசையும் தேர்தல் ஆணையத்தையும் கேள்வி கேட்கும் போராட்டங்களுக்கு இடம் சுருக்கப்படும் நிலையில், இந்துத்துவ அரசியலின் கருத்தியல் அடையாளத்தைப் பொதுவெளியில் விரிவுபடுத்தும் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் பேரணிகளுக்கு நீதிமன்றத்தின் வழியாக அனுமதி உறுதிசெய்யப்படுகிறது. வெவ்வேறு சட்டச் சூழல்களில் நடந்த இந்த நிகழ்வுகள், இந்திய ஜனநாயகத்தில் எதிர்ப்புக் குரல்களுக்கும் பெரும்பான்மைவாத அரசியலுக்கும் கிடைக்கும் இடம் குறித்த ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.
பொதுவெளியில் இந்துத்துவத்தின் விரிவாக்கம்!
தமிழகத்தில் 128 இடங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளை நடத்துவதற்கான அனுமதி விவகாரம், வெறும் காவல்துறை–அமைப்பு இடையிலான முரண்பாடு மட்டுமல்ல. தமிழகத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பண்பாட்டில் இந்துத்துவ அரசியல் எவ்வாறு தனது இடத்தை விரிவுபடுத்த முயல்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பும்கூட.
அக்டோபர் 25 மற்றும் நவம்பர் 1 ஆகிய தேதிகளில் தமிழகத்தின் 128 இடங்களில் விஜயதசமி அணிவகுப்புகளை நடத்த ஆர்.எஸ்.எஸ். அனுமதி கோரியது. அனுமதி வழங்குவதில் காவல்துறை தயக்கம் காட்டியதைத் தொடர்ந்து, அந்த அமைப்பு சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகியது. வழிபாட்டுத் தலங்கள் அருகே பேரணி செல்வது, போக்குவரத்து நெரிசல், சட்டம்–ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் போன்ற காரணங்களை மட்டும் முன்வைத்து அனுமதியை மறுக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியது. இதையடுத்து, காவல்துறை பரிந்துரைக்கும் உள்ளூர் மாற்றங்கள் மற்றும் நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு பேரணிகளை நடத்துவதற்கான வழி ஏற்பட்டது.
அக்டோபர் 25 அன்று சென்னையின் பல்வேறு பகுதிகள் உள்ளிட்ட இடங்களில் பேரணிகள் நடைபெற்றன. மீதமுள்ள பேரணிகள் நவம்பர் 1 அன்று நடைபெறத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன.
ஒரு அமைப்பு சட்டத்துக்கு உட்பட்டு அமைதியாகக் கூடுவதற்கான உரிமையைப் பெறுவது ஜனநாயகத்தின் இயல்பான அம்சம். ஆனால், ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் அரசியல் மற்றும் கருத்தியல் பின்னணியைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அதன் பேரணிகளை வெறும் கலாசார நிகழ்வுகளாக மட்டும் அணுக முடியுமா என்பதே விவாதத்துக்குரியது.
தன்னை ஒரு கலாசார அமைப்பாக முன்னிறுத்தும் ஆர்.எஸ்.எஸ்., இந்திய அரசியலில் இந்துத்துவ தேசியவாதத்தின் முக்கியமான கருத்தியல் மையமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. பாஜகவுடனான அதன் வரலாற்று மற்றும் கருத்தியல் உறவும் இந்திய அரசியலில் வெளிப்படையானது. எனவே, அதன் அணிவகுப்புகள் என்பது உறுப்பினர்களின் ஒன்றுகூடல் என்ற எல்லைக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட தேசிய அடையாளத்தைப் பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்துவதும், அதன் சமூகச் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்துவதும் இந்த நிகழ்வுகளின் அரசியல் முக்கியத்துவத்துடன் தொடர்புடையவை.
இங்கே எழும் கேள்வி, ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளை நடத்த அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதல்ல. இந்துத்துவ அரசியலின் கருத்தியல் விரிவாக்கத்தை விமர்சிப்பதற்கும், அதற்கு எதிரான மாற்றுக் கருத்துகளைப் பொதுவெளியில் முன்வைப்பதற்கும் சமமான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனவா என்பதுதான்.
இந்துத்துவம் என்பது இந்து மதம் மட்டுமல்ல!
இந்துத்துவ அரசியலை விமர்சிப்பவர்களை இந்து மதத்துக்கு எதிரானவர்கள் என்று சித்தரிக்கும் போக்கு, அரசியல் விவாதத்தைத் தவறான திசையில் கொண்டுசெல்கிறது. இந்து மதத்தைப் பின்பற்றும் மக்களின் மத உரிமைகளுக்கும், இந்து அடையாளத்தை இந்திய தேசிய அடையாளத்தின் மையமாக நிறுவ முயலும் அரசியல் கருத்தியலுக்கும் இடையே அடிப்படையான வேறுபாடு இருக்கிறது.
இந்திய அரசியலமைப்பு மதச்சார்பின்மை, சமத்துவம், தனிநபர் சுதந்திரம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆனால், இந்தியாவின் தேசிய அடையாளத்தை இந்து நாகரிக அடையாளத்துடன் நெருக்கமாக இணைக்கும் இந்துத்துவ அரசியல், சிறுபான்மையினரின் இடம், மதச்சார்பற்ற அரசின் தன்மை, பன்மைத்துவத்தின் எதிர்காலம் ஆகியவை தொடர்பாகத் தொடர்ந்து விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டு வருகிறது.
இந்துத்துவ அரசியலின் அடிப்படையான சிக்கல், மத நம்பிக்கை இருப்பதில் இல்லை. பெரும்பான்மையினரின் மத அடையாளத்தை நாட்டின் பொதுவான அரசியல் அடையாளமாக மாற்ற முயலும் போக்கில்தான் இருக்கிறது. ஒரு நாட்டின் குடிமகனாக இருப்பதற்கான அடையாளம், ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பண்பாட்டுடன் ஒருவர் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறார் என்பதன் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது.
ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகள் இந்தப் பின்னணியில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியவை. சீருடைகள், அணிவகுப்புகள், கொடிகள், முழக்கங்கள் ஆகியவை ஓர் அமைப்பின் ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகின்றன. அதேவேளையில், அவை அதன் கருத்தியலைப் பொதுவெளியில் இயல்பானதாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகவும் நிலைநிறுத்துவதற்கும் பயன்படக்கூடும்.
ஒரு கருத்தியல் தனது செல்வாக்கை விரிவுபடுத்துவதற்கு தேர்தல் வெற்றிகள் மட்டுமே தேவையில்லை. சமூக நிறுவனங்கள், பண்பாட்டு நிகழ்வுகள், பொதுக் கூட்டங்கள், பேரணிகள் போன்றவற்றின் வழியாகவும் அது தனது இருப்பை வலுப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். இந்துத்துவ அரசியலின் வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள இந்தச் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு விரிவாக்கத்தையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
திராவிட மண்ணில் இந்துத்துவத்தின் அரசியல் சவால்!
சாதி எதிர்ப்பு, பகுத்தறிவு, சமூகநீதி, மொழி உரிமை, மதச்சார்பின்மை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திராவிட இயக்கத்தின் வரலாறு தமிழகத்தின் அரசியல் பண்பாட்டில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இந்தப் பின்னணியில், இந்துத்துவ தேசியவாதத்தின் வளர்ச்சி தமிழகத்தில் கருத்தியல் மோதல்களையும் அரசியல் விவாதங்களையும் உருவாக்குகிறது.
தமிழகத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகள் அதிகமான இடங்களில் நடைபெறுவது, அந்த அமைப்பின் பொதுவெளி இருப்பு விரிவடைவதை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால், பேரணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துவிட்டது என்பதாலேயே தமிழகச் சமூகம் முழுவதும் இந்துத்துவ அரசியலை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது என்று முடிவெடுக்க முடியாது. அதேபோல், திராவிட இயக்கத்தின் வரலாறு இருப்பதால் தமிழகத்தில் இந்துத்துவ அரசியல் வளர முடியாது என்றும் கருத முடியாது.
மாறாக, தமிழகத்தில் இந்துத்துவ அரசியல் எவ்வாறு தனது கருத்தியலை முன்வைக்கிறது, உள்ளூர் சமூகப் பிரச்சினைகளுடன் அதை எவ்வாறு இணைக்கிறது, சாதி மற்றும் மத அடையாளங்களை அரசியல் அணிதிரட்டலுக்குப் பயன்படுத்துகிறதா என்பனவற்றைத் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
இந்துத்துவ அரசியலை எதிர்ப்பது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்த மக்களை எதிர்ப்பதாகாது. மதத்தை அரசியல் அதிகாரத்துக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தும் போக்கை விமர்சிப்பதும், குடிமக்களின் சமத்துவத்தைப் பாதுகாப்பதும் ஜனநாயக அரசியலின் முக்கியமான பகுதிகள்.
எனவே, ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகள் தொடர்பான விவாதத்தில் சட்ட உரிமைகள் மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் அரசியல் மற்றும் சமூக விளைவுகளும் பேசப்பட வேண்டும்.
ஜந்தர் மந்தரில் இடமில்லை: எதிர்ப்புக் குரல்களுக்கான வெளி சுருங்குகிறதா?
தமிழகத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கு அனுமதி கிடைத்த விவகாரத்துக்கு இணையாக, டெல்லியில் CJP உள்ளிட்ட அமைப்புகளின் போராட்டத்துக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய நிகழ்வாகும்.
தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள், வாக்காளர் பட்டியலின் சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம் (SIR) தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவற்றை முன்வைத்து, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் CJP, அகில இந்திய மாணவர் சங்கம் (AISA) உள்ளிட்ட அமைப்புகள் அக்டோபர் 10 அன்று டெல்லியின் ஜந்தர் மந்தரில் போராட்டம் நடத்தத் திட்டமிட்டன.
ஆனால், போதிய முன் அறிவிப்பு வழங்கப்படவில்லை என்றும், முந்தைய போராட்டங்களில் விதிக்கப்பட்ட நிபந்தனைகள் மீறப்பட்டதாகவும், சட்டம்–ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் ஏற்படலாம் என்றும் கூறி டெல்லி காவல்துறை அனுமதி மறுத்தது. போராட்ட நாளில் பல்வேறு இடங்களில் போராட்டக்காரர்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு, பலர் காவலில் எடுக்கப்பட்டனர்.
அக்டோபர் 12 அன்று ஜந்தர் மந்தர் அதிகாரப்பூர்வப் போராட்டத் தளமாக இருந்த அந்தஸ்திலிருந்து நீக்கப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக ராம்லீலா மைதானம், புராரி மைதானம், கிழக்கு டெல்லியில் உள்ள CBD மைதானம் ஆகியவை மாற்று இடங்களாக அறிவிக்கப்பட்டன.
போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது தொடர்பாக நிர்வாகம் முன்வைக்கும் காரணங்களை முழுமையாகப் புறக்கணிக்க முடியாது. மக்கள் கூட்டம், போக்குவரத்து, பாதுகாப்பு, முன் அனுமதி போன்றவை உண்மையான நிர்வாகத் தேவைகளாக இருக்கலாம். ஆனால், போராட்டம் நடத்துவதற்கான இடத்தை மாற்றுவது அதன் அரசியல் காட்சியளிப்பையும் பொதுமக்களிடம் அது ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கத்தையும் மாற்றுகிறது.
அதிகார மையங்களுக்கு அருகில் போராட்டம் நடத்துவதற்கும், நகரின் தொலைவான பகுதிகளில் போராட்டம் நடத்துவதற்கும் நடைமுறையில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. போராட்டம் நடைபெறும் இடம், அதன் செய்தி எவ்வளவு கவனத்தைப் பெறுகிறது என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.
எனவே, ஜந்தர் மந்தரின் அந்தஸ்து நீக்கப்பட்ட விவகாரம், நிர்வாக வசதிகள் தொடர்பான முடிவாக மட்டுமே பார்க்கப்பட முடியாது. பொதுவெளியில் அரசியல் எதிர்ப்புக்கு எவ்வளவு இடம் வழங்கப்படுகிறது என்ற கேள்வியையும் அது எழுப்புகிறது.
பேரணிக்கு அனுமதி; போராட்டத்துக்கு மறுப்பு!
தமிழகத்தில் 128 இடங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளை நடத்துவதற்கான வழி நீதிமன்றத் தலையீட்டுக்குப் பிறகு உறுதிசெய்யப்பட்டது. டெல்லியில் CJP போராட்டத்துக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதுடன், ஜந்தர் மந்தர் போராட்டத் தளமாக இருந்த அந்தஸ்தையும் இழந்தது.
இந்த இரு நிகழ்வுகளும் வெவ்வேறு மாநிலங்களில், வெவ்வேறு சட்ட மற்றும் நிர்வாகச் சூழல்களில் நடந்தவை. எனவே, அவற்றை ஒரே மாதிரியான வழக்குகளாகக் கருத முடியாது. ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கு ஆரம்பத்தில் அனுமதி தொடர்பான சிக்கல்கள் இருந்தன என்பதையும், CJP போராட்டத்துக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதற்கான காரணங்களை டெல்லி காவல்துறை முன்வைத்துள்ளது என்பதையும் மறைக்க முடியாது.
ஆனால், அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் பொதுவெளி குறித்த அடிப்படையான கேள்வி அப்படியே இருக்கிறது.
ஒருபுறம், இந்துத்துவ அரசியலின் முக்கியக் கருத்தியல் அமைப்பான ஆர்.எஸ்.எஸ். தனது பேரணிகளுக்கான உரிமையை நீதிமன்றத்தில் வலியுறுத்தி, பல இடங்களில் அணிவகுப்புகளை நடத்துவதற்கான அனுமதியைப் பெறுகிறது. மறுபுறம், தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் போராட்டங்கள் அனுமதி, இடம், பாதுகாப்பு போன்ற நிர்வாகக் கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொள்கின்றன.
இந்த வேறுபாடு திட்டமிட்ட அரசியல் பாகுபாட்டின் விளைவு என்று ஆதாரமின்றிக் கூற முடியாது. ஆனால், ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் பின்னால் உள்ள காரணங்கள் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும். அரசுக்கு ஆதரவான அமைப்புகளுக்கும் அரசை விமர்சிக்கும் அமைப்புகளுக்கும் ஒரே அளவுகோல் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பதைப் பொதுமக்கள் கேட்பது ஜனநாயக விரோதமானது அல்ல.
சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் என்பது நீதிமன்றத்தில் உரிமை கோருவதற்கான வாய்ப்பு இருப்பதோடு முடிவதில்லை; அந்த உரிமையை நடைமுறையில் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பும் அனைவருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும்.
கார்கேவின் பேச்சு: சர்ச்சை பெரிதாகும்போது மறையும் தேர்தல் கேள்விகள்!
இந்த அரசியல் சூழலில் காங்கிரஸ் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன் கார்கேவின் பேச்சும் பாஜகவின் எதிர்ப்பும் புதிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தின.
பீகாரில் முன்னாள் முதலமைச்சர் ஸ்ரீகிருஷ்ண சிங்கின் 139-வது பிறந்தநாளை முன்னிட்டு நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் பேசிய கார்கே, வாக்காளர் பட்டியலில் முறைகேடுகள் நடைபெறுவதாகக் குற்றம்சாட்டினார். அப்போது பார்வையாளர்களில் ஒருவர் குறுக்கிட்டு, பிரதமர் மோடி பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட மாட்டார் என்று கூறியதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதற்குப் பதிலளித்த கார்கே, “மோடியின் தந்தையும் போவார்” என்ற பொருளில் கருத்துத் தெரிவித்தார்.
இதற்கு எதிராக பாஜக கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது. கார்கே மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதுடன், பாட்னாவில் காவல்துறையிடம் புகாரும் அளிக்கப்பட்டது. அக்டோபர் 26 அன்று டெல்லியில் கார்கேவின் இல்லத்தை நோக்கிச் செல்ல முயன்ற பாஜகவினர் காவல்துறையால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். கார்கேவும் ராகுல் காந்தியும் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்று அவர்கள் முழக்கமிட்டனர்.
அரசியல் விவாதத்தில் தனிப்பட்ட குடும்ப உறுப்பினர்களை இழுத்து அவமதிக்கும் மொழி விமர்சனத்துக்கு உட்பட்டதே. கார்கேவின் வார்த்தைகளை விமர்சிப்பதற்கான உரிமை பாஜகவுக்கு உண்டு. ஆனால், அந்தச் சர்ச்சை பெரிதாக்கப்படும் அதே நேரத்தில், அவர் எழுப்பிய வாக்காளர் பட்டியல் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் எந்த அளவுக்கு விசாரிக்கப்படுகின்றன என்பதும் முக்கியமானது.
ஒரு அரசியல் தலைவரின் தவறான அல்லது சர்ச்சைக்குரிய வார்த்தைகளை விமர்சிப்பதும், அவர் எழுப்பும் தேர்தல் தொடர்பான கேள்விகளுக்குப் பதில் கோருவதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல. மொழி தொடர்பான விவாதம் தேர்தல் நடைமுறைகளின் வெளிப்படைத்தன்மை குறித்த கேள்விகளை முற்றிலும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடக் கூடாது.
SIR: வாக்காளர் பட்டியலின் நம்பகத்தன்மை யாருடைய பொறுப்பு?
வாக்காளர் பட்டியலின் சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம் தொடர்பாக காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்துள்ளன. தகுதியான வாக்காளர்களின் பெயர்கள் நீக்கப்படுவதாகவும், திருத்த நடைமுறையில் வெளிப்படைத்தன்மை குறைவாக இருப்பதாகவும் அவை குற்றம்சாட்டுகின்றன.
அக்டோபர் 26 அன்று, இந்தியா கூட்டணியின் கோரிக்கைகளை கார்கே மீண்டும் வலியுறுத்தினார். தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும்; SIR நடைமுறையை நிறுத்த வேண்டும்; சட்டவிரோதமாக நீக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வாக்காளர் பெயர்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும்; மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்களுக்குப் பதிலாக வாக்குச்சீட்டுகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பன அந்தக் கோரிக்கைகளில் அடங்கும். தேர்தல் ஆணையர்களுக்குச் சில சூழல்களில் சட்டப் பாதுகாப்பு வழங்கும் 2023 சட்டத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றும் எதிர்க்கட்சிகள் வலியுறுத்தியுள்ளன.
SIR நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படும் மென்பொருள் தொடர்பான தகவல்களைத் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் கோரியபோது, தேர்தல் ஆணையம் “வர்த்தக ரகசியங்கள்” என்ற காரணத்தைக் கூறி விவரங்களை வெளியிட மறுத்ததாக கார்கே குற்றம்சாட்டினார். உத்தரப் பிரதேசத்தில் 16.18 லட்சம் படிவம் 6 விண்ணப்பங்களின் விவரங்கள் பொதுவெளியில் வெளியிடப்படவில்லை என்றும், பிலிபித் பகுதியில் 10,470 வாக்காளர்களின் பதிவுகளில் முறைகேடுகள் இருப்பதாகவும் அவர் கூறினார்.
இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் சுயாதீனமாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டியவை. எதிர்க்கட்சிகள் கூறுகின்றன என்பதற்காக அவற்றை நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகளாகக் கருத முடியாது. அதேபோல், தேர்தல் ஆணையம் ஓர் அரசியலமைப்பு அமைப்பு என்பதற்காக அதன் செயல்பாடுகள் கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்றும் கூற முடியாது.
வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் சேர்த்தல், நீக்குதல், திருத்தம் செய்தல் ஆகியவை தேர்தலின் அடிப்படையான செயல்முறைகள். இதில் ஏற்படும் தவறுகள் ஒரு குடிமகனின் வாக்குரிமையையே பாதிக்கக்கூடும். எனவே, தேர்தல் ஆணையம் சந்தேகங்களுக்கு வெளிப்படையான விளக்கங்களையும் சரிபார்க்கக்கூடிய தரவுகளையும் வழங்க வேண்டியது அவசியம்.
நவம்பர் 1 அன்று டெல்லி ராம்லீலா மைதானத்தில் “வாக்குகளைப் பாதுகாப்போம்–நாட்டைக் காப்போம்” என்ற முழக்கத்துடன் பேரணி மற்றும் பொதுக்கூட்டம் நடத்த இந்தியா கூட்டணி திட்டமிட்டுள்ளது.
இந்தப் போராட்டத்துக்கு அனுமதி வழங்கப்படுமா, அது எந்த நிபந்தனைகளுடன் நடத்தப்படும் என்பதைக் கண்காணிப்பதும் முக்கியமானது. ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கும் அரசை விமர்சிக்கும் போராட்டங்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளை ஆராய்வதற்கான மற்றொரு வாய்ப்பாகவும் இது அமையும்.
ஜனநாயகத்தின் பொதுவெளியை இந்துத்துவம் தீர்மானிக்க முடியாது!
இந்திய அரசியலில் இந்துத்துவத்தின் வளர்ச்சி தேர்தல் வெற்றிகளால் மட்டும் விளக்கப்பட முடியாது. தேசிய அடையாளம், மதம், பண்பாடு, தேசப்பற்று ஆகியவற்றை ஒரே கருத்தியல் சட்டகத்துக்குள் கொண்டுவரும் முயற்சியிலும் அதன் செல்வாக்கு வெளிப்படுகிறது. ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகள் இந்தக் கருத்தியலைப் பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்தும் ஒரு வடிவமாகச் செயல்படுகின்றன.
ஆனால், இந்துத்துவ அரசியலுக்கு எதிரான விமர்சனங்கள் பொதுவெளியில் ஒலிக்கும்போது அவற்றை இந்து மதத்துக்கு எதிரானதாகச் சித்தரிப்பது ஜனநாயக விவாதத்தைச் சுருக்குகிறது. இந்து மதத்தைப் பின்பற்றும் மக்களின் உரிமைகளை மதிப்பதும், மத அடையாளத்தை அரசியல் அதிகாரத்தின் கருவியாக்கும் இந்துத்துவத்தை விமர்சிப்பதும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
அதேபோல், ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்படுவது அதன் கருத்தியலுக்கான அரசின் ஒப்புதல் என்று கருத முடியாது. சட்டபூர்வமான கூட்ட உரிமையைப் பாதுகாப்பது அரசின் கடமை. ஆனால், அந்த உரிமை அரசை விமர்சிக்கும் அமைப்புகளுக்கும் சமமாகக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதே ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை நிபந்தனை.
ஜந்தர் மந்தரில் CJP போராட்டத்துக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதும், தமிழகத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கு நீதிமன்றத் தலையீட்டுக்குப் பிறகு அனுமதி உறுதிசெய்யப்பட்டதும் ஒரே சட்ட வழக்கின் பகுதிகள் அல்ல. இருந்தாலும், பொதுவெளியை யார் பயன்படுத்த முடிகிறது, யாருடைய அரசியல் குரல் அதிகமாகக் கேட்கப்படுகிறது, யாருடைய எதிர்ப்புக்கு நிர்வாகத் தடைகள் அதிகமாகின்றன என்ற கேள்விகளை அவை முன்வைக்கின்றன.
அந்தக் கேள்விகளுக்கு அரசியல் முழக்கங்கள் மட்டும் பதிலாக முடியாது. வெளிப்படையான நிர்வாக நடைமுறைகள், சமமான சட்ட அமலாக்கம், சுயாதீனமான விசாரணைகள், நீதிமன்றத்தின் கண்காணிப்பு ஆகியவை அவசியம்.
ஜனநாயகம் என்பது பெரும்பான்மையின் அரசியல் அடையாளத்தைப் பொதுவெளியில் விரிவுபடுத்துவதற்கான உரிமை மட்டுமல்ல; அந்த அடையாளத்தின் பெயரால் உருவாகும் அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பதற்கான உரிமையும்கூட.
ஆர்.எஸ்.எஸ். பேரணிகளுக்கு வழி திறக்கப்படும்போது, அதே பொதுவெளியில் இந்துத்துவ அரசியலை விமர்சிக்கும் குரல்களுக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும். தேர்தல் ஆணையத்தை எதிர்த்து போராடுபவர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைக்க வாய்ப்புப் பெற வேண்டும். சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படும்போது, அதனை அரசியல் விரோதமாகக் கருதாமல் ஜனநாயகத்தின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
பொதுவெளி எந்த ஓர் அமைப்பின் தனிச்சொத்தும் அல்ல. அது ஆளும் தரப்புக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும், பெரும்பான்மையினருக்கும் சிறுபான்மையினருக்கும், ஆதரவாளர்களுக்கும் விமர்சகர்களுக்கும் உரியது. அந்தச் சமத்துவத்தை நடைமுறையில் பாதுகாப்பதே ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சோதனை.
