கல்வி என்பது சமத்துவத்தையும் சகோதரத்துவத்தையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய இடம். ஆனால், அதே கல்வி நிறுவனத்துக்குள் சாதிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் ஒரு மாணவர் அவமதிக்கப்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டு எழும்போது, அந்த அமைப்பின் பொறுப்பும் செயல்பாடுகளும் கேள்விக்குள்ளாகின்றன. கோவை பீளமேட்டில் 11-ம் வகுப்பு படித்து வந்த 15 வயது மாணவர் அகிலனின் மரணம், பள்ளிகளில் நிலவும் சாதியப் பாகுபாடு குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.
அரசு உதவிபெறும் பள்ளியில் படித்து வந்த அகிலன் உயிரிழந்த சம்பவத்தில், ஆசிரியர் விஜயகுமார் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். தலைமை ஆசிரியர் அருண்குமார் மற்றும் இரு மாணவர்கள் மீதும் வழக்குப்பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பள்ளியில் சாதிய அடிப்படையில் இழிவுபடுத்தப்பட்டதே மாணவரின் உயிரிழப்புக்குக் காரணம் என அவரது குடும்பத்தினர் குற்றம்சாட்டியுள்ளனர்.
இதற்கிடையில், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்நாடு மாநிலச் செயலாளர் பெ. சண்முகம், மாணவரின் மரணத்துக்குக் காரணமானவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும், பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்து அரசே ஏற்று நடத்த வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
“மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவியா?” – சர்ச்சையை ஏற்படுத்திய கேள்வி
அகிலன் கோவை பீளமேடு பகுதியில் உள்ள அரசு உதவிபெறும் பள்ளியில் 11-ம் வகுப்பு படித்து வந்தார். ஆயுதபூஜை விடுமுறைக்குப் பிறகு அக்டோபர் 21-ம் தேதி பள்ளிக்குச் சென்றபோது, காலை இறைவணக்கக் கூட்டத்தில் மாட்டுக்கறி உண்பது தொடர்பாகக் கேள்வி எழுப்பப்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது.
ஆசிரியர் விஜயகுமார் மாணவர்களிடம் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவது குறித்து கேட்டதாகவும், அதன் தொடர்ச்சியாக இரு மாணவர்கள் அகிலனைச் சாதியைக் குறிப்பிட்டு இழிவுபடுத்தியதாகவும் முதல் தகவல் அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ள தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. மாணவரை அவமதித்ததுடன் தாக்கியதாகவும் புகார் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணைக்கு உட்பட்டவை. இருப்பினும், உணவுப் பழக்கத்தைச் சாதிய அடையாளத்துடன் இணைத்து ஒருவரை இழிவுபடுத்துவது குறித்த புகார், பள்ளிச் சூழலில் நிலவும் பாகுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.
ஒருவர் என்ன உணவு உண்கிறார் என்பது அவரது வாழ்வியல் பழக்கத்துடன் தொடர்புடையது. அதை முன்வைத்து அவரது சமூகப் பின்னணியை அவமதிப்பது, தனிநபரின் மாண்பை மட்டுமல்லாமல், குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் மீதான முன்முடிவுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
அனைத்து மாணவர்களும் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டிய பள்ளியில் இத்தகைய குற்றச்சாட்டு எழுந்திருப்பது, கல்வி நிறுவனங்கள் சமத்துவத்தை எந்த அளவுக்கு நடைமுறைப்படுத்துகின்றன என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
ஏற்கெனவே வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வேதனை
அகிலனின் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று, அவர் இதற்கு முன்பும் பள்ளியில் சாதியப் பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டதாக, சக மாணவர்கள் தன்னை ஒதுக்கி வைப்பதாகவும், சாதியைக் குறிப்பிட்டு இழிவுபடுத்துவதாகவும் அகிலன் தனது தாயிடம் தெரிவித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால் பள்ளிக்குச் செல்ல விருப்பமின்றி இருந்ததாகவும் தகவல்கள் உள்ளன.
இதற்கு முன்பு ஏற்பட்ட பிரச்சினையைத் தொடர்ந்து அகிலன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி உறவினர் வீட்டில் தங்கியிருந்ததாகவும், பின்னர் அவரது தந்தை அவரை மீண்டும் அழைத்து வந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. இதையடுத்து பள்ளி நிர்வாகத்திடம் புகார் அளிக்கப்பட்டதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
புகாருக்குப் பிறகு சில நாட்கள் பிரச்சினை நின்று, மீண்டும் தொடர்ந்ததாக இந்த வழக்கில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
புகார் அளிக்கப்பட்டிருந்தால், அதன் மீது பள்ளி நிர்வாகம் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தது? மாணவரின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டனவா? புகாரில் தொடர்புடையவர்களிடம் விசாரணை நடத்தப்பட்டதா? மீண்டும் அவமதிப்பு நிகழாமல் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டனவா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் விசாரணையின் மூலம் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
ஒரு மாணவர் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலில் பாதுகாப்பாக இல்லை என்று உணரும்போது, அவர் தெரிவிக்கும் புகாரைச் சாதாரணமான ஒழுங்குப் பிரச்சினையாக மட்டும் அணுக முடியாது. அந்த மாணவரின் அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்வதும், பிரச்சினையின் தீவிரத்தை மதிப்பிடுவதும், தொடர்ந்து பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் கல்வி நிர்வாகத்தின் பொறுப்பாகும்.
பெ. சண்முகம் கண்டனம்: பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்யக் கோரிக்கை
அகிலனின் மரணம் தொடர்பாக அறிக்கை வெளியிட்டுள்ள மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்நாடு மாநிலச் செயலாளர் பெ. சண்முகம், ஆசிரியர் மற்றும் தலைமை ஆசிரியரின் பொறுப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளார்.
“பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” என்று போதிக்க வேண்டிய ஆசிரியரே சாதிய ரீதியாக மாணவனைத் துன்புறுத்தி உள்ளார் என்பது கடும் கண்டனத்திற்குரியது என்று குறிப்பிட்டுள்ள அவர், தவறு செய்த ஆசிரியர் மீது புகார் அளிக்கப்பட்டும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய தலைமை ஆசிரியரும் தலையிடாமல் குற்றத்திற்கு உடந்தையாக இருந்திருப்பதாக விமர்சித்துள்ளார்.
மாணவரின் மரணத்துக்குக் காரணமான ஆசிரியர் மற்றும் தலைமை ஆசிரியர் இருவரையும் உடனடியாகக் கைது செய்ய வேண்டும் என்றும், மாணவருக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
மேலும், சாதியப் பாகுபாட்டைத் தடுக்கத் தவறிய பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்து, அரசே பள்ளியை ஏற்று நடத்த வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.
பெ. சண்முகத்தின் இந்தக் கோரிக்கை, குறிப்பிட்ட நபர்கள் மீதான நடவடிக்கையைத் தாண்டி, கல்வி நிறுவனங்களின் நிர்வாகப் பொறுப்பையும் அரசின் கண்காணிப்பையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
ஆசிரியர் மற்றும் பள்ளி நிர்வாகம் மீது எழுந்துள்ள குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணையில் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை. அதேவேளையில், மாணவரின் பாதுகாப்பு தொடர்பாக முன்பே புகார் அளிக்கப்பட்டிருந்தால், அதன் மீது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளை ஆராய்வது அவசியம்.
ஆசிரியர் கைது: நிர்வாகத்தின் பொறுப்பு முடிந்துவிடுகிறதா?
அகிலனின் மரணம் தொடர்பாக ஆசிரியர் விஜயகுமார் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். தலைமை ஆசிரியர் அருண்குமார் மற்றும் இரு மாணவர்கள் மீதும் வழக்குப்பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
இந்த நடவடிக்கைகள் வழக்கின் சட்டரீதியான விசாரணையில் முக்கியமானவை. எனினும், கைது நடவடிக்கையுடன் பள்ளி நிர்வாகத்தின் பொறுப்பு குறித்த கேள்விகள் முடிவுக்கு வந்துவிடாது.
புகார் அளிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் காலகட்டத்தில் பள்ளி நிர்வாகம் என்ன செய்தது? மாணவரின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்தனவா? பள்ளியில் பாகுபாட்டைத் தடுப்பதற்கான நடைமுறைகள் முறையாகச் செயல்பட்டனவா? புகாரின் தீவிரம் சரியாக மதிப்பிடப்பட்டதா? இவற்றை ஆராய்வது அவசியம்.
ஆசிரியர்கள் மாணவர்களின் கல்வி முன்னேற்றத்துக்கு வழிகாட்டுபவர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்களின் பாதுகாப்பையும் தன்மானத்தையும் மதிக்க வேண்டிய பொறுப்புடையவர்கள். அதேபோல், பள்ளி நிர்வாகம் மாணவர்களிடையே சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கும், புகார்களை உரிய முறையில் விசாரிப்பதற்கும் பொறுப்புடையது.
ஒரு மாணவர் சாதிய அடிப்படையில் இழிவுபடுத்தப்படுவதாகப் புகார் தெரிவிக்கும்போது, அதை மாணவர்களுக்கிடையிலான சாதாரண மோதலாகக் கருதி ஒதுக்கிவிட முடியாது. புகாரின் தன்மைக்கேற்ப விசாரணையும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
பள்ளிக்குள் சாதி எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
சாதியப் பாகுபாடு எப்போதும் வெளிப்படையான வன்முறையாக மட்டுமே வெளிப்படுவதில்லை. ஒருவரின் உணவுப் பழக்கத்தைக் கேலி செய்வது, சாதிப் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அவமதிப்பது, குறிப்பிட்ட மாணவருடன் பழக மறுப்பது, குழுவிலிருந்து விலக்கி வைப்பது போன்ற அன்றாடச் செயல்பாடுகளிலும் அது வெளிப்படலாம்.
இத்தகைய செயல்கள் தொடர்ச்சியாக நிகழும்போது, பாதிக்கப்படும் மாணவரின் தன்னம்பிக்கையையும் மனநிலையையும் பாதிக்கக்கூடும். மற்ற மாணவர்களும் இத்தகைய நடத்தையை இயல்பானதாகக் கருதத் தொடங்கும் அபாயம் உள்ளது.
இதனால், சாதியப் பாகுபாட்டைத் தடுப்பது என்பது சம்பவம் நிகழ்ந்த பிறகு சம்பந்தப்பட்டவர்களைக் கண்டறிவதோடு மட்டும் முடிந்துவிடாது. மாணவர்கள் ஒருவரையொருவர் எவ்வாறு நடத்துகிறார்கள், ஆசிரியர்கள் இத்தகைய செயல்களுக்கு எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள், புகார்கள் எவ்வாறு கையாளப்படுகின்றன என்பதையும் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்.
சமத்துவம் குறித்த பாடங்களை மாணவர்களுக்குக் கற்பிப்பது மட்டும் போதாது. அந்த மதிப்புகள் பள்ளியின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். சாதிய அவமதிப்பை எதிர்கொள்ளும் மாணவர், தனக்காகப் பள்ளி நிர்வாகம் குரல் கொடுக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கக்கூடிய சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்வது தீர்வாகுமா?
பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்து அரசே ஏற்று நடத்த வேண்டும் என்ற பெ. சண்முகத்தின் கோரிக்கை, இந்தச் சம்பவத்தில் நிர்வாகப் பொறுப்பை எவ்வாறு நிர்ணயிப்பது என்ற விவாதத்தை முன்னிறுத்துகிறது.
ஒரு கல்வி நிறுவனத்தில் மாணவரின் பாதுகாப்பு தொடர்பாகக் கடுமையான குற்றச்சாட்டு எழுந்தால், அதன் மீது உரிய விசாரணை நடத்தப்படுவதும், நிர்வாகத்தின் செயல்பாடுகள் ஆய்வு செய்யப்படுவதும் அவசியம். குற்றச்சாட்டுகள் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால், சட்டத்திற்கும் கல்வித்துறை விதிகளுக்கும் உட்பட்டு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும்.
அதேவேளையில், பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்வது அல்லது நிர்வாகத்தை மாற்றுவது போன்ற நடவடிக்கைகள் உரிய சட்ட நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். பள்ளியில் படிக்கும் மற்ற மாணவர்களின் கல்வி பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
இங்கு அடிப்படையான கேள்வி, பள்ளி தொடர்ந்து செயல்பட வேண்டுமா என்பது மட்டுமல்ல; அங்கு பயிலும் மாணவர்கள் சாதி, மதம், உணவுப் பழக்கம் அல்லது சமூகப் பின்னணி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பாகுபாட்டுக்கு ஆளாகாமல் இருப்பதை யார் உறுதிப்படுத்துவது என்பதும்கூட.
கல்வி நிறுவனங்களின் நிர்வாகப் பொறுப்பை மதிப்பிடுவதற்கான தெளிவான நடைமுறைகள் இல்லாவிட்டால், புகார்கள் அளிக்கப்பட்ட பிறகும் பாதிக்கப்பட்ட மாணவர்களின் பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாகும் அபாயம் உள்ளது.
கல்வித்துறையின் முன் நிற்கும் கேள்விகள்
அகிலனின் மரணம் தொடர்பான விசாரணை, பள்ளியின் செயல்பாடுகள் மற்றும் மாணவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து பல கேள்விகளை முன்வைக்கிறது.
மாணவர் ஏற்கெனவே புகார் அளித்திருந்தால், அதன் மீது என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது?
பள்ளியில் சாதியப் பாகுபாட்டைத் தடுப்பதற்கான வழிமுறைகள் நடைமுறையில் இருந்தனவா?
புகார் அளித்த மாணவரின் பாதுகாப்பையும் மனநிலையையும் மதிப்பிடுவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டனவா?
ஆசிரியர்கள் மற்றும் பள்ளி நிர்வாகத்துக்கு இதுபோன்ற புகார்களைக் கையாள்வதற்கான வழிகாட்டுதல்கள் வழங்கப்பட்டிருந்தனவா?
இத்தகைய சம்பவங்கள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்கக் கல்வித்துறை என்ன நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளப்போகிறது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் குறிப்பிட்ட பள்ளியின் பொறுப்பை மதிப்பிடுவதற்கு மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நிகழாமல் தடுப்பதற்கும் அவசியமானவை.
பள்ளிகளில் சாதியப் பாகுபாடு குறித்த புகார்களைப் பெறுவதற்கும் விசாரிப்பதற்கும் வெளிப்படையான நடைமுறைகள் இருக்க வேண்டும். மாணவர்கள் அச்சமின்றிப் புகார் அளிக்க முடியும் என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். புகாருக்குப் பிறகு அவர்களுக்கு எதிராகப் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகள் நடைபெறாமல் கண்காணிக்க வேண்டும். தேவைப்படும் மாணவர்களுக்கு உளவியல் ஆதரவும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
இவை அனைத்தும் ஒரு மாணவரின் உயிரிழப்புக்குப் பிறகு மட்டுமே கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவை அல்ல.
ஒரு மாணவரின் மரணத்துக்குப் பிறகும் தொடரும் கேள்விகள்
அகிலனின் மரணத்துக்கான முழுமையான சூழல், பள்ளியில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் சம்பவங்கள் மற்றும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவை விசாரணையின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதேவேளையில், பள்ளியில் சாதியப் பாகுபாடு குறித்த புகார் முன்பே அளிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தகவல்களும் உரிய முறையில் ஆராயப்பட வேண்டும்.
ஒரு மாணவர் தன்னை அவமதிப்பதாகக் கூறி உதவி நாடியிருந்தால், அவரது குரல் கேட்கப்பட்டதா என்பதே முதன்மையான கேள்வி. புகார் அளித்த பின்னரும் அவர் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தாரா என்பதும் அதே அளவு முக்கியமானது.
கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர்களைத் தேர்வுக்குத் தயார்படுத்தும் இடங்களாக மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் சமத்துவத்துடனும் சுயமரியாதையுடனும் வாழக் கற்றுக்கொள்ளும் இடங்களாகவும் இருக்க வேண்டும். அங்கு சாதி அடிப்படையிலான அவமதிப்பு நிகழ்ந்ததாகக் குற்றச்சாட்டு எழும்போது, அதைத் தனிப்பட்ட மோதலாகச் சுருக்கிவிட முடியாது.
ஒரு மாணவரின் மரணத்துக்குப் பிறகு குற்றச்சாட்டுகளை விசாரிப்பது அவசியம். ஆனால், அந்த மாணவர் உயிருடன் இருந்தபோதே எழுப்பியதாகக் கூறப்படும் புகாரைக் கல்வி அமைப்பு எவ்வாறு எதிர்கொண்டது என்பதை ஆராய்வதும் அதே அளவு அவசியம்.
அகிலனின் மரணம் தொடர்பான விசாரணை உண்மைகளை வெளிக்கொண்டு வருவதோடு நின்றுவிடாமல், கல்வி நிறுவனங்களில் சாதியப் பாகுபாட்டைத் தடுப்பதற்கும், மாணவர்களின் பாதுகாப்பையும் தன்மானத்தையும் உறுதிப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுக்க வேண்டும்.
